افشای اطلاعات

افشای اطلاعات

افشای اطلاعات

افشای اطلاعات فرآیند تهیه اطلاعات از شرکت گزارشگر به بازارهای مالی است. شرکت­هایی که به طور اختیاری اطلاعاتی را افشا می­کنند که به وسیله مراجع قانون گذار اجباری برای ارائه آن­ها وجود ندارد، برای شکل دادن توقعات مشارکان بازار تلاش می­کنند و از این رو به واسطه افشاي اطلاعات اضافی از شرایط معامله با این اشخاص منفعت می­برند.

گزارشگری و افشای داده اطلاعات مهم­ترین ابزاری هستند که شرکت­ها برای ارتباط با سهامداران بکار می­برند. افشاي اطلاعات همواره عاملی مناقشه­ برانگیز در جهت متقاعد ساختن سهامداران از تخصیص بهینه منابع و همچنین تقارن اطلاعاتی بین آنان و واحد تجاری است.

افشاي شركت  داراي اهميتي اساسي براي كارا بودن بازار هاي سرمايه است. انجمن حسابداران رسمي آمريكا بيان مي­دارد كه گزارشگري كسب و كار و افشاي اطلاعات داراي اهميت زيادي براي اثر بخش بودن فرآيند تصميمات سرمايه­ گذاري است. اگرچه قانون­گذار، قوانيني كه شركت را ملزم به افشاي حداقل اطلاعاتي براي تصميم­گيري سرمايه­ گذاران تصويب كرده است اما اين قوانين به اندازه كافي تقاضاي سرمايه­ گذاران براي افشاي اطلاعات شركت را ارضا نمي­كند. این پدیده به مسئولیت اجتماعی شرکتی ارتباط زیادی دارد.

افشای اختیاری اطلاعات

افشای اجباری اطلاعات

افشاي اجباری اطلاعات معمولاً از طریق قوانین کشوری حاکم بر روابط تجاری و قوانین و قواعد تدوین شده سازمان­های حرفه­ای مصوب و لازم ­الاجرا می­شود. این قواعد صرف­نظر از خصوصیات شرکت­ها مانند اندازه شرکت، سال مالی، سیستم حسابداری، منابع تأمین مالی و سایر عواملی که ممکن است بر رویه­ های افشاء اثرگذار باشد، بایستی اعمال شود.

به عبارتی دیگر افشای اجباری به جنبه ­هایی از اطلاعات اطلاق می­ شود که می­ بایست در نتیجه وجود برخی قوانین، قواعد یا قراردادهای موضوعه بازار سرمایه و نهادهای حرفه ­ای حسابداری از طریق صورت­ های مالی گزارش شود.

هدف اصلی افشای اجباری تامین نیازهای اطلاعاتی استفاده­کنندگان و اطمینان ­بخشی به آنان در مورد کیفیت تولیدات و خدماتی است که می­بایست مطابق استانداردهای موجود عرضه شود. افشاء اجباری غالباً از طریق صورت­های مالی سالانه، گزارش ­های میان­ دوره­ای، صورت­ های مالی تلفیقی و گزارش­های حسابرسی صورت می­پذیرد.

افشای اختیاری اطلاعات

نظریه­ ی افشای اختیاری بیان می­دارد که مدیران، در صورت فزونی منافع افشا بر هزینه­ های آن، اطلاعاتی از شرکت را که تحت مدیریت خود دارند، افشا خواهند نمود. افشای اختیاری، افشای اطلاعاتی فراتر از تعهدات قانونی است که به وسیله نهادهای قانون­ گذار تدوین شده است. مدیریت به منظور افزایش اعتبار گزارشات مالی می­تواند به افشای اختیاری اطلاعات  بپردازد. اطلاعات مفید و مربوط تهیه شده از طریق افشای اختیاری، فرآیند تصمیم­گیری سرمایه ­گذاران را بهبود می­بخشد و سایر استفاده کنندگان از افشاي اطلاعات شرکت را در موقعیت مناسب ­تری برای تخصیص منابع اقتصادی قرار می­دهند.

هوگز (1986) افشا را به عنوان علامتی از ارزش­های شرکت می­بیند، زمانی که عدم تقارن اطلاعاتی زیادی بین سرمایه گذاران و یک شرکت‌ وجود دارد. او بر این عقیده است که مدیران شرکت­ها می­توانند از افشا برای علامت دهی ارزش شرکت به سرمایه گذاران استفاده کنند.

این علامت­ ها برای سرمایه گذاران معتبر هستند چون کیفیت یک شرکت را می­توان به سادگی بعداً مشاهده و نظارت کرد. تحقیق هوگز نشان می­دهد که عدم تقارن اطلاعاتی به مدیران انگیزه می­دهد که ارزش شرکت خود را از طریق افشا بیان کنند تا شرکت خود را از آن­هایی که کیفیت پایین­تری دارند مجزا نشان دهند.

علاوه بر تئوری علامت دهی، ادبیات موجود درباره افشا از تئوری نمایندگی استفاده می­کند تا انگیزه های افشای مدیران را توضیح دهد.  تئوری نمایندگی درباره رفتار سهامداران و مدیران در نقش­های مرتبط آنان به عنوان مالکان یک شرکت و اداره کنندگان یک شرکت است.

این تئوری مشکلات برخواسته از زمانیکه سهامداران به مدیران  بابت ارائه خدماتشان و بعلت جدایی بین مالکیت و مدیریت اتکا می­کنند را توضیح می­دهد. اگر هر دو طرف بخواهند برای سود و منفعت خود عمل کنند، تضادی بین سهامداران و مدیران روی خواهد داد. به دلیل این تضاد منافع، هزینه های نمایندگی (کارگزاری) روی می دهند. بنابراین یکی دیگر از انگیزه های مدیران جهت کاهش هزینه های نمایندگی افشاي بیشتر اطلاعات حسابداری است.

منبع

https://portswigger.net/web-security

ارسال نظر

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

مدیر آماری